کد خبر : 42759
تاریخ انتشار : سه شنبه ۱۴ شهریور ۱۳۹۶ - ۱:۰۹
13 views بازدید

آلبرت شوایتزر، پزشکی انسان‌دوست در آفریقا

در اخبار حال حاضر در باب مشاهیر جهان خبری داریم مبنی بر اینکه آلبرت شوایتزر، پزشکی انسان‌دوست در آفریقا . پیشتر بیشتر در این باره شرح خواهیم داد. برترین ها: آلبرت شوایتزر پزشک، فیلسوف، عالم الهیات و موسیقی‌دان آلمانی در ۱۴ ژانویه ۱۸۷۵ در یکی از روستاهای «آلزاس» دیده به جهان گشود. ناحیه‌ای که به دفعات تملک آن بین فرانسه و آلمان در چرخش بود […]

در اخبار حال حاضر در باب مشاهیر جهان خبری داریم مبنی بر اینکه آلبرت شوایتزر، پزشکی انسان‌دوست در آفریقا . پیشتر بیشتر در این باره شرح خواهیم داد.

برترین ها: آلبرت شوایتزر پزشک، فیلسوف، عالم الهیات و موسیقی‌دان آلمانی در ۱۴ ژانویه ۱۸۷۵ در یکی از روستاهای «آلزاس» دیده به جهان گشود. ناحیه‌ای که به دفعات تملک آن بین فرانسه و آلمان در چرخش بود و از این‌رو از جهت فرهنگی ادغامی بود از فرهنگ هر دو کشور. این منطقه هم‌اکنون جزء کشور فرانسه شمرده می‌شود. آلبرت برای گذراندن دوره دبیرستان پیش عموی خود رفت که نزدیک شهری در فاصله سوئیس زندگی می‌کرد. سخت‌گیری‌ها از یک طرف و ترغیب‌های زن‌عموی آلبرت که خود فرزندی نداشت از طرف دیگر باعث شد که آلبرت نواختن پیانو بیاموزد. میل کتاب‌خوانی آلبرت نیز وصف‌ناشدنی بود.

 

 

خود ایشان در این‌باره بیان می کند: «من در سنین ۹ تا ۱۴ سالگی که بهترین سال‌های فراگرفتن است، با اندیشه‌های متفکران و مشاهیر جهان آشنا شدم.» همه‌ی زندگی شوایتزر در کارهای علمی و هنری و کمک به انسان‌های محروم و ناتوان گذشت. آلبرت شوایتزر در سال ۱۸۹۹ موفق به دریافت دکترای فلسفه و الهیات در دانش‌گاه استراسبورگ شد و با نوشتن کتاب ِ در جست‌وجوی عیسای تاریخی با اسم یکی از چهره‌های شناخته‌شده در الهیات در جهان شد. ایشان در یک لحظه با تحصیل در دانش‌گاه، در کلیسایی در استراسبورگ به خدمت منصوب شد و سال بعد معاون کشیش منطقه شد. زمانی نگذشت که شوایتزر دریافت که باید به کاستن آمال و رنج‌های انسان‌ها پرداخت کند و از این‌رو با خود عهد کرد تا سی سالگی به تحصیل فلسفه و موسیقی پرداخت کند و از آن پس خود را وقف درماندگان و دردمندان کند.

ایشان غیر از تدریس در این رشته‌، به موسیقی نیز می‌پرداخت و در این عرصه آثاری نیز معرفی داده است که نمونه‌ی آن تفسیر کارهای باخ، موسیقی‌دان مشهور آلمانی است. شوایتزر آن‌چنان مسحور موسیقی باخ بود که موسیقی ایشان را با تعبیری مذهبی، با اسم موسیقی الهام‌گرفته از نیروهای کیهانی جهان طبیعت می‌دانست. شوایتزر در سال ۱۹۰۵ میلادی وارد دانش‌کده‌ی پزشکی شد.

برای شما هم جالب است؟ :  نوادگان چهره های مشهور قرن بیستم

 

آلبرت شوایتزر پزشک انسان‌دوستی در آفریقا 

 

ایشان یک سال قبل از اتمام رشته‌ی پزشکی با هلن برسلاو، دانش‌جوی رشته‌ی پرستاری ازدواج کرد که بعدها بزرگ‌ترین یاری‌گر شوایتزر در کمک‌های انسان‌دوستانه ایشان بود. بعد از یک سال این زوج انسان‌دوست راهی لامبرن کشور گابن شدند تا در حاشیه‌ی جنگلی رودخانه اگووه، به همراهی بنومیان این کشور بیمارستانی تاسیس کنند و چنین نیر کردند. اشخاص و موسسه‌ها و نهادهای متفاوتی در جهان یاری‌گر شوایتزر در انجام این رفتار انسان‌دوستانه شدند. در این بیمارستان شوایتزر همه کار می‌کرد از جراحی و مداوای بیماران تا معالجه حیوانات و کارهای مرتبط به دام‌پزشکی و تا امور اداری و مالی بیمارستان.

با همه‌ی مشغله‌ای که داشت شوایتزر کار نویسندگی و همین‌طور موسیقی را رها نکرد.در همین سال‌ها این دکتر شریف و انسان‌دوست کتاب‌ها و مقاله‌های بسیاری نوشت که می‌توان به خاطرات کودکی و جوانی، در حاشیه جنگل اولین و ورای زندگی و اندیشه‌ی من اشاره نمود. تا سال ۱۹۶۳ این بیمارستان توانایی پذیرش ۳۵۰ بیمار را داشت و همین‌طور آسایش‌گاه جذامیان که به وسیله خود ایشان بنا نهاده شده بود می‌موفق شد ۱۵۰ جذامی را مداوا کند. در این مدت پزشکان انسان‌دوست دیگری نیز به دکتر شوایتزر پیوستند. عده ای از بومیان به بیماری‌های مسری مبتلا بودند و از این‌رو شوایتزر بیماران را در هوای آزاد معاینه می‌کرد. در چنین موقعیت سختی دکتر شوایتزر بدون دستمزد و هدیه به مداوای بیماران می‌پرداخت.

 

آلبرت شوایتزر پزشک انسان‌دوستی در آفریقا 

 

بیماران ایشان به بیماری‌های گوناگونی مانند مالاریا، اسهال خونی و انواع بیماری‌های پوستی مبتلا بودند. ذکر این نکته در اینجا حائز اهمیت است شوایتزر از سال ۱۹۲۴ برای در بیشتر مواقع در گابون ساکن شد و در لامبارنه سکنی گزید. ایشان تمام چهل سال پایانی عمر خود را در آفریقا به طبابت به اشتراک قبایل آفریقایی سپری کرد. ایشان با پخش کتاب «میان آب و جنگل» به شهرت رسید و در سال ۱۹۲۸ برنده‌ی جایزه‌ی «گوته» شد.ایشان بعد از جنگ جهانی دوم موفق به دریافت جایزه‌ی صلح نوبل شد و به این شکل از زحمات بی‌دریغ و بشردوستانه‌ی ایشان در آفریقا قدردانی شد. ایشان قبل از جنگ جهانی دوم سفرهای متعددی به آمریکا کرد و در شهرهای مختلف آمریکا به اجرای سخنرانی و کنسرت پرداخت و برای درمان‌گاه جنگلی خود در لامبارنه تقاضای کمک مالی نمود. فلسفه‌ی شوایتزر احترام به زندگی بود و این احترام به زندگی بیش از آن‌که نظری باشد در اعمال نیکوکارانه‌ی ایشان متجلی می‌شد.

برای شما هم جالب است؟ :  باورهای اشتباه در باب دیکتاتورهای جهان (1)

 

شوایتزر در لحظه خود با انتقاد روشن‌فکران بسیاری مواجه شد که معتقد بودند شوایتزر به دلیل پیشرفت‌هایی که از لحاظ علمی در زیست‌شناسی داشته است و همین‌طور در موسیقی و … در فرانسه بسیار بیش‌تر از قبایل آفریقایی می‌تواند مفید باشد. ایشان در جایی در جواب به این منتقدین چنین بیان می کند: «آن چه را بر قلمم جاریشده است تنها در فاصله‌ی چرت و خواب نوشته‌ام با اینحال الان از این هم پشیمان هستم. در فاصلهٔ میان چرت و خواب هم می‌شد به کلبه‌ی یک آفریقایی سر کشید.»

 

آلبرت شوایتزر پزشک انسان‌دوستی در آفریقا 

 مصطفی ملکیان پیرامون شوایتزر بیان می کند: «به ذهن خطور میکند نمی‌شود آلبرت شوایتسر را ملامت کرد، در قرن بیستم هم مادر ترزا بود که همین در سالهای قبلی بود که فوت کرد. ایشان از سن ۱۹ تا سن ۹۳ سالگی اروپا را رها کرد و به هندوستان رفت. اگر بشود گفت معجزه مصداق دارد، مصداق آن زندگی ترزاست. این که انسان بتواند با دو روسری و دو دست لباس و کیفی که با گونی بافته است زندگی کند، معجزه است. چندی قبلً گفته‌اند کل خرجی که خانم ترزا در تمامی زندگی داشته است، نزدیک به پنج هزار دلار بوده است. زندگی ترزا تمامی اعجاز است.» نرمن کازنز در کتابی  که پیرامون‌ی زندگى و اندیشه‌هاى شوایتزر به اسم «سخنان آلبرت شوایتزر» (چاپ ۱۹۸۴) تألیف کرد به نقل خاطره‌اى از اولین ملاقاتش از بیمارستان شوایتزر در سال ۱۹۷۵ مى‌پردازد.

 

ایشان مى‌گوید: «بزرگترین حسى که از مصاحبت با شواتیزر به من دست داد این بود که ایشان انسانى بود که یاد گرفته بود از تمام توانایی ها و توانایى هاى وجودش بهره ببرد. بسیارى از ما گاه بسیارى از توانایی‌هایمان را فراموش مى‌کنیم. گاه نمى‌توانیم حتى بانزدیک‌ترین خویشاوندانمان رابطه عمیقى داشته باشیم با اینحال شواتیزر هرگز درمقایسه با توانایى هایش بیگانه نبود و نیک مى‌دانست که چه توانایی‌هایى در وجودش نهفته است. این بدین معنى نیست که شواتیزر در تحقق بخشیدن به توانایی‌هایش در پى رسیدن به خوشبختى بود. ایشان بیشتر به هدف دل‌مشغولى داشت تا به خوشبختى. شواتیزر درد و رنج مردمان آفریقا را درد و رنج خود شمرد و بخش بیشتر زندگى‌اش را وقف آنان کرد.

برای شما هم جالب است؟ :  ستاره های هالیوود در دوران دبیرستان

 

آلبرت شوایتزر پزشک انسان‌دوستی در آفریقا 

 

ایشان معتقد بود که ما نیازى به کند و کاوهاى بى انتهای راجع به ماهیت هدف و غایت نداریم. ایشان براى اصلى اخلاقى دست به یک قربانى زد و چون موفق شد از عمق وجودش خود را با انسان‌هاى دیگر همدرد بشمارد نیرو یى فراتر از هزاران مرد نظامى و جنگى از خود بروز داد. نیکوس کازانتزاکیس نویسنده پرآوازه یونانى کتاب سرگشته راه حق خود را که رمانى بر پایه زندگى یکى از بزرگترین شخصیت‌هاى معنوى مسیحیت یعنى قدیس فرانچسکو آسیزى(۱۱۸۲ـ۱۲۲۶ میلادى) است به آلبرت شواتیزر اهدا کرده که عنوانش چنین است: تقدیم به آلبرت شواتیزر، قدیس فرانچسکو آسیزى لحظه ما.» نتیجا دکتر آلبرت شوایتزر در سال ۱۹۶۵ در بیمارستانی که خود در آفریقا بنا کرده بود و همراه با همان انسان‌های محروم و دردمند درگذشت.

لینک

به این پست امتیاز دهید.
علاقه۰عدم علاقه۰
منابع : ناموجود
نویسندگان : ناموجود

تبليغات تبليغات تبليغات تبليغات