کد خبر : 24171
تاریخ انتشار : سه شنبه ۱۳ تیر ۱۳۹۶ - ۱:۴۵
8 views بازدید

زنان ایران به استادیوم ها راه پیدا می کنند؟

در این مقاله ترفندی برای آموزش توانایی زندگی برای شما گردآوری کرده ایم با عنوان زنان ایران به استادیوم ها راه پیدا می کنند؟ .خواندن این مقاله را پیش نهاد مینماییم. هفته نامه صدا – مینا عینی فر: استادیوم های والیبال خوشنام بودند. صدای هماهنگ تماشاچیان موقع کوبیدن آبشارها حتی تماشاچیان پشت صفه تلویزیون را هم به شوق می آورد. صدایی که رگه های زیرتر […]

در این مقاله ترفندی برای آموزش توانایی زندگی برای شما گردآوری کرده ایم با عنوان زنان ایران به استادیوم ها راه پیدا می کنند؟ .خواندن این مقاله را پیش نهاد مینماییم.

هفته نامه صدا – مینا عینی فر: استادیوم های والیبال خوشنام بودند. صدای هماهنگ تماشاچیان موقع کوبیدن آبشارها حتی تماشاچیان پشت صفه تلویزیون را هم به شوق می آورد. صدایی که رگه های زیرتر زنانه هم همراهش بود؛ بدون فحش و الفاظ نامناسب. تا همین در سالهای قبلی بود که زنان که نمی توانستند به استادیوم های فوتبال بروند، هرازگاهی می توانستند سراغ ورزش پرطرفدار دیگری بروند و بازی های والیبال را از نزدیک ببینند.

در سال های واپسین با اینحال استادیوم های والیبال هم درهایشان را به روی زنان نیمه باز گذاشتند و بعد به طرز کامل بستند. درهایی که بسیاری برای از نو باز کردن شان تلاش کردند. این تلاش آنها را از خواسته شان برای ورود به استادیوم های فوتبال و ورزش های دیگر هم بازنداشت و بسیاری از زنان بازهم آرزوی تماشای بازی های فوتبال از نزدیک را در سر دارند.

بازی های جهانی والیبال در تهران چند سالی است که با مساله ورود زنان به استادیوم و اشکالاتی که فدراسیون جهانی به این مسئله وارد کرده هم رو به رو شده است و به امتیازهای منفی برای والیبال ایران منجر می شود. درحالی که از همان روزهای اول هم دلیل زیادی برای این مسئله ذکر نشده بود و حتی بسیاری از منتقدین ممنوعیت، از سلامت بیشتر استادیوم های والیبال درمقایسه با فوتبال به دلیل حضور زنان صحبت می کردند.

 

 
ولی باید گفت این ممنوعیت بازهم پابرجاست و تلاش های دولت روحانی برای حل این مسئله به نتیجه نرسیده است. این دفعه با اینحال ورود تعداد محدودی از زنان به ورزشگاه یک مساله دیگر بوجود آورده است. یک پرسش بزرگ؛ آیا نسیمی از میان در نیمه باز ورزشگاه به جریان افتاده و امیدها را بیدار کرده یا این سوز از گوشه پنجره می وزد و در هنوز روی همان پاشنه می چرخد؟

اولین روزهای ممنوعیت

بین سال های ۹۰ تا ۹۲ اولین مساله های ورود زنان به استادیوم شروع شد. آنها هنوز در برخی بازی ها و مخصوصا لیگ داخلی حاضر می شدند و مانعی برای تماشای این ورزش نداشتند. در بازی های جهانی سال ۹۲ زنان بازی اول ایران و ژاپن را هم در استادیوم تماشا کردند، با اینحال در دور دوم بازی با پلاکاردی مواجه شدند که ورودشان را ممنوع کرده بود.

ممنوعیت ها در سال ۹۳ جدی تر شد. تیرماه این سال درهای سالن ۱۲ هزار نفری ورزشگاه آزادی اکنون نه تنها به روی تماشاگران زن حتی روی زنان خبرنگار هم بسته شد. تا قبل از آن خبرنگاران زن طبقه مصوبه شورای تامین استان تهران مجاز به ورود به سالن بودند، با این وجود تعدادشان نباید از ۵۰ نفر بیشتر می شد.

در همین رقابت ها بود که ناظر صربستانی FIVB وقتی جای خالی تماشاگران زن ایرانی را در سالن دید فورا به این مسئله انتقاد کرد. ایشان در گزارشش برای فدراسیون جهانی به ایران امتیاز منفی داد و موقعیت میزبانی را خیلی بد توصیف کرد. امتیاز منفی با این وجود سال قبل از آن هم بدین جهت به ایران داده شده بود.

برای شما هم جالب است؟ :  به چه نحو ناخواسته به روابط مان آسیب می زنیم؟

حساسیت فدراسیون دلیل شد ایران رسم تازه ای در پیش بگیرد؛ ورود محدود چندین عدد از زنان برای تماشای بازی ها. این تاکتیک ابتدا برای ورود زنان غیرایرانی استفاده شد که همان هم بی حاشیه نبود. ورود زنان برزیلی به استادیوم و جلوگیری از ورود زنان ایرانی نه تنها مردم که معاون زنان مدیرکل جمهوری را معترض کرد. در تجمعی که مقابل استادیوم شکل گرفت، سارا قاسم پور دبیر کارگروه دختران معاونت امور زنان ریاست جمهوری در جمع زنان اطلاع داد که مولاوردی معاون مدیرکل جمهور برای حل این مسئله در حال پیگیری است.

 

 زنان ایران به استادیوم ها راه پیدا می کنند؟

به اشتراک انتقاد ها برخی زنان ایرانی هم با لباس برزیلی وارد ورزشگاه شدند و به این شکل با ممنوعیت مخالفت کردند.

مولاوردی هم در صفحه فیس بوک خودش نوشت: «در هیات دولت به ممنوعیت ورود زنان به سالن مسابقات والیبال اشاره داشتم و مراتب انتقاد و ناامیدی نسل جوان را از این مسئله مطرح کردم، به ویژه آن که تماشای این مسابقات در دوره های قبلی برای دختران و زنان محدودیتی نداشته است و ایجاد محدودیت در دوره دولت تدبیر و امید مایه تعجب شده است. به نظر می رسد با اتخاذ تدبیر و ساز و کار ضروری در این خصوص می توان به جوان زدن بذر امید دل بست.»

کلید روحانی می چرخد؟

در سال ۹۴ هم به توجه به این که دولت چندین بار پیرامون مخالفتش با ممنوع شدن حضور زنان در استادیوم صحبت کرده بود، همین ماجراها تکرار شد. در بازی های خرداد ۹۴ لیگ جهانی، ورود کلیه بانوان به سالن ۱۲ هزار نفری آزادی ممنوع شد و بازهم تهدید مرحوم شدن ایران از میزبانی سطح یک لیگ جهانی مطرح بود. این در حالی بود که در فروردین ۹۴ دولت از نتیجه تلاش هایش برای ورود زنان به ورزشگاه ها گزارش داده و به جراید خبر داده بود که شورای امنیت ملی با بسته پیشنهادی وزارت ورزش و جوانان و معاونت زنان ریاست جمهوری برای ورود زنان به سالن های ورزشی موافقت کرده است.

شهیندخت مولاوردی گفته بود براساس این بسته نمی توان برای تمام ورزش ها حکم کلی صدر کرد. هم اینک ورود زنان به سالن های ورزشی شامل شنا، بوکس و فوتبال نمی شود، با اینحال شامل والیبال، هندبال، بسکتبال، تنیس و… می شود.

ورزش ها طبقه بندی شده و ملاحظات مختلف مقرر کرده شده است. ایشان گفت بعد از بررسی فراوان، این نتیجه حاصل شد که ورود زنان به ورزشگاه ها هیچ اشکالی از لحاظ شرعی ندارد و باید ساز و کار ضروری برای حضور زنان ممکن شود. به گفته ایشان ضروری بود قدم به قدم جلو برویم. این رفتار پیشتر دستور روحانی به هیات دولت برای ممکن کردن مقدمات حضور زنان در ورزشگاه ها انجام شده بود. با اینحال حتی بعد از مطرح نتیجه این بررسی ها، باز هم زنان پشت درها ماندند.

#حق ۴۹ درصدی و مطالبات فراموش نشده

امسال هم مانند سال های قبل، ممنوعیت ورود زنان به ورزشگاه همزمان با لیگ جهانی با انتقادهای فراوانی رو به رو شد. با وجود این ورود تعدادی محدود از زنان هم حاشیه هایی داشت؛ عده ای آن را تنها حفظ ظاهر برای راضی کردن فدراسیون جهانی والیبال می دانستند و در عین حال از نگاه عده ای، این یک حرکت مثبت با وجود این کوچک بود، آن قدر کوچک که بسیاری از زنان اصلا موفق نشدند روی سایت فدراسیون قسمت خرید بلیت را ببینند.

برای شما هم جالب است؟ :  سنت «گاوبازی» از کجا آمده است؟

 

 زنان ایران به استادیوم ها راه پیدا می کنند؟

خبر آنلاین و برخی دیگر از منابع گزارش کردند گزینه «خرید بلیت برای بانوان» به روش آنلاین وجود داشته، با اینحال در صورت کلیک روی این گزینه با جواب «بلیت برای بانوان به اتمام رسیده» رو به رو می شوید. برخی از گزارش ها بیان میکرد «در بازی والیبال ایران- بلژیک تنها ۳۰ بلیط فروخته شده و بقیه گزینشی پرشده است.»

بسیاری از مصرف کنندگان شبکه های اجتماعی هم در این باره واکنش نمایش دادند و از قول خودشان این مسئله را بررسی کردند. برخی از مصرف کنندگان خبر دادند پشت درهای استادیوم خانم هایی را دیده اند که برای تماشای بازی ایران و آرژانتین آمده بودند با اینحال پشت در ماندند. یکی از مصرف کنندگان نوشت: «تلخ ترین تصویر، برخورد نامناسب کارمند زن فدراسیون والیبال با دخترهای علاقه مند بود. صف طولانی و درِ بسته. انگار پول علاقه داشت بده جای بلیت. معطلی زیاد.»

برخی از خبرنگاران هم حضور چندین عدد از زنان در ورزشگاه را پایین نظر دریافت کردند و گزارش هایی در این باره دادند. خبرگزاری ها نوشت: «با آنکه ۳۰۰ تن از زنان در سالن والیبال بودند، گاه شادی و هیجان با تذکرهایی از جانب ماموران خانم همراه می شد.» علی محشر یکی از خبرنگاران ورزشی هم در توییترش نوشت که در استادیوم متوجه شد ۴۷۲ خانم با معرف و نزدیک به ۴۰ خانم با بلیت به استادیوم آمده اند. معرف ها هم مربی، بازیکن، مجلس و مردم دیگر بوده اند.» ایشان ماجرای دیگری را هم روایت کرد، پیرامون دختری که مدعی بود با کارت ملی خودش بلیت خریده با اینحال اسمش در لیست نیست و راهش نداده اند.

با استناد به این شرایط زنان بسیاری با هشتگ #حق ۴۹ درصدی شروع به اظهارنظر پیرامون این مسئله در توییتر کردند. حقی که آنها در سالهای گذشته از دهه ۹۰ در دست داشتند و اکنون از دست داده بودند.

کاربری به اسم مهرنوش نوشت: «فرض کنید تو خونه نشستید و همه والیبال می بینند و شما ایستاده نگاه می کنید و بلند می شمارید یک دو سه. شما حق ورود به استادیوم ندارید.»

زینب نظرش را پیرامون واکنش مردم به انتقاد شان این طور نوشت: «اینکه با نگاه جنسیتی به بخشی از جامعه رو از حقوقش محروم می کنند یه طرف، این که وقتی انتقاد می کنی می گن واقعا اولویتت اینه؟ از اون هم بدتره؟» نمونه دیگری از مصرف کنندگان نگاهش را این طور مطرح کرد: «با این وجود واقعا با چه میزان و عدالتی نشستن فکر کردن چون آقایون فحش می دن، خانم ها نباید برن استادیوم؟»

تنها مصرف کنندگان زن نبودند که در این باره توییت کردند. بسیاری از مردان هم درمقایسه با ممنوعیت ورود خانم ها به استادیوم معترض بودند و انتقادهایشان را بیان کردند. مانند امیر که نوشت: «همایش استادیوم آزادی آقای روحانی رو که برگزار می کردیم خیلی از خانم ها با گریه می گفتند یعنی می شه ما باز هم بیایم اینجا؟!» علی سلطانی نوشت: «آزادی ورود زنان به استادیوم تنها حق و خواست اون ۴۹ درصد هم نیست. مردان فراوانی هستن که سال هاست آرزوی استادیوم رفتن با زن ها رو دارن.»

برای شما هم جالب است؟ :  «جام جهانی» به جای «جنگ جهانی»

فحاشی در استادیوم و نامناسب بودن این فضای برای زنان یکی از دلایلی است که برخی از موافقان این ممنوعیت ذکر کرده اند. برخی مصرف کنندگان به این گفته انتقادهایی وارد کردند. یکی از مصرف کنندگان دلایل ممنوعیت ورود زنان را قانع کننده ندانست و نوشت: «محیط ورزشگاه را برای زنان ناسالم می دانند، همزمان با اینکه کودکان می توانند به ورزشگاه رفته و در معرض رفتارها و حرف های نامناسب قرار بگیرند.»

 

 زنان ایران به استادیوم ها راه پیدا می کنند؟

در همین مورد بهره برداری کننده دیگری هم نوشت: «شما اجازه بده خانوما برن ورزشگاه، خودشون تصمیم می گیرن که فحش بشنون یا نه.»

علی جورابچی یکی از عکاسان هم تجربه خودش را پیرامون این مثال نوشت: «۷ سال پیش مسابقه بسکتبالی رو عکاسی می کردم که زنان هم بودن. آقایون فحاشی کردن داور مسابقه رو متوقف کرد و تذکر داد. تا انتهای مسابقه تنها ترغیب بود.»

استفاده کننده دیگری هم با کمی طعنه نوشت: «چرا زنان رو به استادیوم راه نمی دین؟ چون محیطش مردانه است. چرا محیطش مردانه است؟ چون زنان رو راه نمی دیم. خیلی هم منطقی.»

سورمه نوشت: «می دونین گریه دار مسئله کجاست؟ این که تا حدود سال ۹۰، ورود زنان به ورزشگاه های والیبال آزاد بود. یهو تصمیم گرفتن این در رو هم ببندن.»

حمید نمونه دیگری از مصرف کنندگان هم نوشت: «به اون عزیزانی که می گن محیط ورزشگاه ها خوب خانم ها نیست، باید بگم تمرین برادر من، باید کنار هم بودن رو تمرین کنیم تا یاد بگیریم.»

یکی از زنان عضو توییتر هم پیرامون تجربه خودش نوشت: «در سالهای قبلی بود که با خواهرام رفتیم استادیوم. هنوز هر لحظه والیبال می بینم از اون روز خوب با شوق حرف می زنیم.» برخی از مصرف کنندگان هم جواب فدراسیون والیبال به یکی از نمایندگان مجلس را پخش می کردند که در جواب عدم فروش بلیط به زنان گفته بود: «خودتان بیایید و ۱۰ نفر دیگر را هم بیاورید.»

خانوم میم و برخی دیگر از مصرف کنندگان هم سر وقت خطاب قرار دادن مدیرکل جمهور رفتند: «آقای روحانی در دوران انتخابات دیدین که توی یه ورزشگاه چند برابر ظرفیت سالن زن و مرد کنار هم جمع شدن و هیچ مشکلی هم پیش نیومد.» استفاده کننده دیگری هم نوشت: «من با اسم یه دختر که رای دادم حق مطالبه گری دارم و می خوام که من و هم جنسام بتونیم تماشاگر مسابقات ورزشی در استادیوم باشیم.»

اکنون بعد از گذشت دو سال دیگر، باز هم زنان محدودی به ورزشگاه راه یافته اند و تعداد کمی از آنها با خرید بلیط وارد ورزشگاه شده اند. روزنه ای که ممکن است بشود اسمش را روزنه امید گذاشت. در چنین موقعیتی برای بازتر شدن نیازمند تلاش های فراوانی است. اکنون باید دید ورود تعداد محدودی از زنان به ورزشگاه می تواند مقدمه ای برای تغییر باشد؟

منبع این مقاله

به این پست امتیاز دهید.
علاقه۰عدم علاقه۰
منابع : ناموجود
نویسندگان : ناموجود

تبليغات تبليغات تبليغات تبليغات