کد خبر : 16010
تاریخ انتشار : جمعه ۱۹ خرداد ۱۳۹۶ - ۰:۵۵
10 views بازدید

سعید نفیسی؛ مردی که خود کتاب بود

در خبرها در باب مشاهیر ایران خبری داریم مبنی بر اینکه سعید نفیسی؛ مردی که خود کتاب بود . پیشتر این خبر با ما باشید. هفته نامه امید جوان: سعید نفیسی مردی بسیار پر کار و خلاق که انسان را از این همه تنوع و چیره دستی شگفت زده می کند و مصداق این سخن است که صبر بسیار بباید پدر پیر فلک را که […]

در خبرها در باب مشاهیر ایران خبری داریم مبنی بر اینکه سعید نفیسی؛ مردی که خود کتاب بود . پیشتر این خبر با ما باشید.

هفته نامه امید جوان: سعید نفیسی مردی بسیار پر کار و خلاق که انسان را از این همه تنوع و چیره دستی شگفت زده می کند و مصداق این سخن است که صبر بسیار بباید پدر پیر فلک را که دگرباره مادر گیتی فرزندی چون ایشان بزاید و بپروراند.

 

با این که ۴۹ سال از مرگ سعید نفیسی می گذرد با اینحال به بهانه کتاب و کتابخوانی بی مناسبت نیست که از مردی یاد شود که خود مانند یک کتاب زندگی کرد و بد نیست بدانیم کتاب، موجودی جدای نویسنده نیست و حتی اگر به تئوری مرگ مولف باور داشته باشیم و اثر را از خالق اثر جدا بدانیم با اینحال باز هم در کار کتاب می بایست از نویسنده کتاب هم یاد شود و نمی توان تا صحبت از کتاب می شود تنها بر چند اسم مانند جلال آل احمد توقف کنیم و سراغ دیگران نرویم.

 

بدین خاطر حال که مناسبت کتاب و کتابخوانی را پشت سر قرار داده ایم یاد سعید نفیسی را زنده نگاه می داریم. هم ایشان که اینطور گفته میشود که اول بار به رضا شاه پیش نهاد کرد اسم «ایران» را رسمی کندو در مکاتبات رسمی هم از واژه «ایران» استفاده شود چرا که بیم داشت «پرشیا» یا «پارس» این ذهنیت را ایجاد کند که دیگر اقوام جدایند.

با این وجود قبل از رضاشاه نیز پادشاهان قاجار خود را پادشاه «ممالک محروسه ایران» می دانستند و چنین امضا می کردند با اینحال اصطلاح «ممالک محروسه» بیشتر رواج داشت تا خود ایران و در مکاتبات رسمی و در مجله ها خارجی پرشیا یا پارس را ترجیح می دادند و با توصیه و پیگیری نفیسی بود که ایران به توجه به قدمت ۱۰۰۰ ساله و اشاره به آن در شاهنامه فردوسی رسمیت انحصاری یافت.

برای شما هم جالب است؟ :  علایق ویژه‌ سردار آزمون، ستاره فوتبال ایران

پیرامون ادبیات معاصر ایران نیز گفته می شود که بیش از هر جای دیگر برآمده از ادبیات روس است و سعید نفیسی که ایرانیان را با ادبیات روس و عده ای دیگر از کشورهای اروپایی آشنا کرد.

 

سعید نفیسی؛ مردی که خود کتاب بود

ایشان را می توان بنیانگذار نشر دانشگاهی در ایران نیز دانست. اولین استاد دانشکده حقوق دانشگاه تهران، چیره به زبان های یونانی، لاتین، فرانسه، روسی، اردو، پشتو، عربی و فارسی و بنیانگذار شیوه جریان نویسی که در خرداد ماه ۱۲۷۴ خورشیدی در تهران به دنیا آمد. در پانزده سالگی برای ادامه تحصیل راهی شهر نوشاتل سوئیس و سپس دانشگاه پاریس شد و در سال ۱۲۹۷ بعد از اتمام تحصیلات به ایران بازگشت و ضمن تدریس در مدارسی از قبیل دارالفنون و مشغولیت در وزارت فوائد عامه به گروه نویسندگان مجله دانشکده پیوست و با ملک الشعرای بهار همکار شد.

نفیسی مردی پرکار و خلاق بود چندان که دکتر صادق رضازاده شفق پیرامون ایشان می نویسد: «با این وجود این گونه ثمربخشی چشمگیر از نفیسی باورنکردنی نیست و در این کار هیچ کدام از نویسندگان و مولفان لحظه ما به پایه ایشان نمی رسد و باید ایشان را از لحاظ تعداد کارهای با امثال یاقوت حموی یا ابوعلی سینا یا غزالی و از متأخرین با مؤلف ناسخ التواریخ مقایسه کرد.»

تسلط ایشان به زبان های مختلف و به علاوه از طرف دیگر تعدد کارهای در رشته های متنوع ادبیات و تاریخ چنان است که بسیاری ایشان را معمار نثر تازه معاصر ایران نامیده اند. شاخصه برجسته ایشان با اینحال ایران دوستی بود تا جایی که زنده و بنیان گذاری شیوه جریان نویسی تاریخ وی که در آنها روح وطن پرستی و سلحشوری و قهرمانی را تقویت کرده، بیشترین تاثیر را روی جوانان ایران زمین در حب به وطن و حفظ استقلال و تمامیت ارضی کشور داشته است. دکتر عبدالحسین زرین کوب نیز نفیسی را شخصیتی چند بُعدی، مورخ، محقق، ادیب، منتقد، نویسنده، مترجم، زبان شناس، روزنامه نگار معرفی می کند.

برای شما هم جالب است؟ :  چهره ها در شبکه‌های اجتماعی (506)

کارهای نفیسی در رشته هایی مانند تاریخ، تحقیق، شعر و فرهنگ نویسی بی مانند بود. وی دیوان شعرا و متن های ادبی فراوانی را تصحیح کرده و بر آنها مقدمه و تعلیقات نوشته است که دیوان «ابن یمین فریومدی»، دیوان «عطار نیشابوری»، «کلیات عراقی»، دیوان «نوری ابیوردی»، دیوان «قاسم انوار» و دیوان «اوحدی مراغه ای» از نمونه این کارهای است.

 

سعید نفیسی؛ مردی که خود کتاب بود

یگانه منبع سود ایشان همانا از تدریس در دانشگاه بود چرا که تحقیق و پژوهش و چاپ کتاب های تاریخی و ادبی سود چندانی را برای ایشان رقم نمی زد و تنها عشق بود که نفیسی را وادار به فعالیت می کرد. بدین جهت هم بعد از بازنشستگی، لحظه کوتاهی را در تهران به سر برد و سپس با دل کندن از بزرگترین دارایی خود که کتابخانه شخصی اش بود و با حراج کتاب هایش، اندک سرمایه ای جمع کرده و راهی پاریس شد تا با حقوق بازنشستگی و روی آوردن به زندگی دانشجویی، تحقیق روی کتاب های خطی و تاریخ ایرانی موجود در کتابخانه ملی فرانسه را شروع کند.

در یادنامه سعید نفیسی در دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران در سال ۵۱ خورشیدی چاپ شده آمده است که ۱۶۰ اثر به خط ایشان موجود است که چاپ نشده و نشان می دهد نفیسی بیش از آنچه تصور می شود پ    ر کار بوده است.

زندگی در پاریس، دوردستی از وطن، دوستان و به ویژه سری کتاب هایش برای استاد نفیسی گران و سخت بود. همسرش «پریمرز نفیسی» گفته بود: «نفیسی واقعا عاشق کتاب بود. ایشان مصرف مفید و بجای آن پول را تنها در خریدن کتاب می دانست؛ تا جایی که هزینه ضروری ترین احتیاجات شخصی خود را در راه خرید کتاب صرف می کرد.»

برای شما هم جالب است؟ :  ایرج میرزا مترادف با شوخی های وقیحانه نیست!

استاد با اینحال از بیماری آسم و قلنج رنج می برد و در ۷۵ سالگی وقتی که برای کمپانی در اولین نشست ایران شناسان به ایران آمده بود و در آبان ۱۳۴۵ در تهران درگذشت و ایشان را در تهران همراه با قبر پدرش و در آرامگاه «سر قبر آقا» پایین تر از چهارراه سیروس و مولوی دفن کردند.

 

سعید نفیسی؛ مردی که خود کتاب بود

ایشان که سفر های متعددی به شوروی داشت طی چهل سال آخر زندگی اکثر کارهای روسی پیرامون ایران را گردآوری کرد. به علاوه از طرف دیگر آثاری از قبیل ترجمه «آدام متیسکیه ویچ»، «ایلیاد، اثر همر»، «پل و ویرژینی، اثر برناردن دوسن پیر»، «آرزوهای بر باد رفته، اثر انوره دو بالزاک»، «ادیسه، اثر همر» و نیز نگارش کتاب هایی از نمونه «تازه ترین یادگار نادرشاه – نمایشنامه – ۱۳۰۶»، «فرنگیس ۱۳۱۰»، «ستارگان سیاه – سری جریان – ۱۳۱۷»، «ماه نخشب – سری جریان – ۱۳۲۸»، «حریق های نهفته – یا حساب ها در نیامد – ۱۳۲۰»، «نیمه راه بهشت – جریان – ۱۳۳۲» و «گلچینی از دیوان سعید نفسی، ۱۳۳۳» عده ای از کارهای سعید نفیسی را تشکیل می دهند.

لینک

به این پست امتیاز دهید.
علاقه۰عدم علاقه۰
منابع : ناموجود
نویسندگان : ناموجود

تبليغات تبليغات تبليغات تبليغات