خبرهای ویژه

» مهارت های زندگی » پارادوکس تحصیل و مهاجران غیرقانونی

تاریخ انتشار : ۱۳۹۶/۰۶/۱۰ - ۱:۴۰

پارادوکس تحصیل و مهاجران غیرقانونی

در این مقاله ترفندی برای آموزش توانایی زندگی برای شما گردآوری کرده ایم با عنوان پارادوکس تحصیل و مهاجران غیرقانونی .خواندن این مقاله را پیش نهاد مینماییم. هفته نامه جامعه پویا: امسال در حالی ثبت اسم مدارس برای سال تحصیلی ۹۶-۹۷ شروع شده که آموزش و پرورش برای دومین سال پیاپی خود را به ثبت […]

پارادوکس تحصیل و مهاجران غیرقانونی

در این مقاله ترفندی برای آموزش توانایی زندگی برای شما گردآوری کرده ایم با عنوان پارادوکس تحصیل و مهاجران غیرقانونی .خواندن این مقاله را پیش نهاد مینماییم.

هفته نامه جامعه پویا: امسال در حالی ثبت اسم مدارس برای سال تحصیلی ۹۶-۹۷ شروع شده که آموزش و پرورش برای دومین سال پیاپی خود را به ثبت اسم دانش آموزان مهاجر فاقد اوراق هویت مجبور می داند. گرچه تجربه سال قبلی نشان می دهد به توجه به این تاکید از جانب وزارتخانه، هنوز مقاومت های فراوانی برای ثبت اسم این بچه ها از جانب مدیران مدارس می باشد. وانگهی کمبود محیط آموزشی در مدارس جاهای حاشیه ای و کار این کودکان برای تامین معاش خانواده از دلایل دیگری است که هنوز شمار فراوانی از این کودکان مهاجر را از نشستن پشت نیمکت های مدرسه محروم می کند.

«شاهین نوش آبادی» که اخیرا از شغلش بازنشسته شده، تا دو ماه پیش معاون مرکز امور بین الملل و مدارس خارج از کشور وزارت آموزش و پرورش بوده و از چند و چون فعالیت های آموزش و پرورش در این عرصه آگاه است، با ایشان پیرامون سیاست آموزش و پرورش در این باره گفت و گویی داشته ایم.

 

چند سالی است که با گسترش شمار اتباع غیرقانونی در کشور، فعالان اجتماعی نگرانی های خود را پیرامون تحصیل فرزندان این مردم که از حقوق اجتماعی محروم هستند، ابراز می کنند. برخورد ایران با مهاجرانش به نسبت دیگر کشورهای دنیا به چه نحو است؟


در همه کشورهای دنیا مهاجر غیرقانونی را دستگیر و در کمپ هایی نگهداری می  کنند و بعد به کشور خودش بر می گردانند، حتی اگر کودک باشد، چه رسد به اینکه امکان تحصیل رایگان، آن هم در مدارس عمومی برایش ممکن شود. مهاجر غیرقانونی در دنیا سن و سال نمی شناسد. اردیبهشت سال ۹۴ پیامی منتسب به مقام معظم رهبری پخش شد، مبنی بر اینکه هر دانش آموز افغانستانی که در سن تحصیل است؛ با اینحال مدارک اقامتی و هویتی ندارد می بایست از نعمت تحصیل دارا شود. این دستور دلیل شد تحصیل اتباع بدون اوراق هویت در کشور قانونمند شود.

این حرکت مثبت بطور کلی برخلاف اصول رایج در هر کشوری است. ما کشور دومی نداریم که با مهاجر و پناهندگان غیرقانونی اش به این شکل برخورد کند.

وانگهی در نشست هیئت وزیران در سال ۹۵ نیز مصوب دانش آموزان از شهریه معاف شوند؛ یعنی رایگان در مدارس دولتی ما ثبت اسم شوند. همین دو دستورالعمل دلیل شد در دو سال تحصیلی قبلی حدود ۵۰ هزار نفر به تعداد دانش آموزان اتباع خارجی اضافه شود و از این طریق بسیاری از کودکان کار که اجازه تحصیل  نداشتند یا در مدارس خودگردان افغانستانی تحصیل می کردند، وارد سیستم آموزش و پرورش کشور شدند.

برای شما هم جالب است؟ :  15 نکته‌ی دفاع شخصی که از شما نگهداری خواهد نمود

هم اینک ۴۰۰ هزار دانش آموز اتباع خارجی در کشور داریم که پیش بینی می شود این رقم در سال تحصیلی آتی به سوی نیم میلیون نفر برود.

هم اینک سیستم آموزشی کشور چیزی حدود ۱۲.۵ میلیون دانش آموز دارد. در چنین شرایطی ست که که مطرح های رسمی نشان می دهد سرانه هر دانش آموز در کشور رقم ناچیزی است و همین موضع از فقر سیستم آموزشی در ایران حکایت دارد. با این وضع گروهی اعتقاد دارند، این قابلیت ها محدود باید برای کودکان ایرانی هزینه شود، ضمن اینکه حضور این مردم به کاهش امنیت در کشور خواهد انجامید.

گروه دیگری هم نظری بطور کلی برعکس دارند و اعتقاد دارند با استناد به هم زبانی و هم کیشی مردمان افغانستان و جنگ زدگی که بر این کشور حاکم است، نباید این نگاه تبعیض آمیز حتی به مهاجر غیرقانونی وجود داشته باشد. ضمن اینکه سوادآموزی این کودکان، آسیب های اجتماعی را بین آنها کاهش می دهد و این موضوع به امنیت داخلی خواهد انجامید. به علاوه از طرف دیگر براساس کنوانسیون حقوق کودک، تحصیل بدون توجه به نژاد وز بان حق همه کودکان است.

 

 پارادوکس تحصیل و مهاجران غیرقانونی

وقتی آسیب هایی را که در جامعه افغانستانی بوجود آمد ریشه یابی می کنیم، در می یابیم مرتبط به افرادی است که از درس و تحصیل دور مانده بودند. کمتر اخباری به انتشار در آمده است که دانش آموزی از این جماعت مرتکب خلافی شده باشد. حقیقت این است کسی که در مدرسه باشد، از آدابی برخوردار می شود و طبیعی است که دچار بزه های بزرگی نمی شوند. کسی که در سیستم آموزشی باشد، با معلم و مدرسه و درس و کتاب و امتحان رو به رو باشد، کمتر کشور را دچار بحران می کند. این نشان می دهد که نعمت سواد و تحصیل چیزی نیست که به سادگی بتوان از آن صرف نظر کرد.

وانگهی بعد از انقلاب واژه امت اسامی یکی از اصلی ترین واژگان و شعارهای نظام بوده و بدین جهت باید سیاست ها، بر همین اساس تدوین می شد. با استناد به این مسئله، بی توجهی به جماعتی که هم زبان و هم مذهب ما هستند، حتی از کشوری دیگر، با این شعار سنخیتی ندارد، حتی اگر بخواهیم هم نمی توانیم به این مسئله بی توجه باشیم.

برای شما هم جالب است؟ :  تکرار این جملات تاکیدی، جادو می کند

اساسا فاصله ما با افغانستان باز است و رفت و آمد به شکل گسترده ای در آن انجام می شود. اکنون به قدری بین ایرانی و افغانستانی ازدواج صورت گرفته است که فرزندان دورگه فراوانی داریم؛ یعنی شرایط مخصوصی بین ما و کشور افغانستان حاکم است و بدین جهت نمی توان با این دیدگاه که سرنوشت مهاجران افغانستانی به ما ربطی ندارد، کشور را اداره کرد.

اکنون مسائل و کنوانسیون های بین المللی را هم به این شرایط ویژه اضافه کنیم. با این وجود قادریم بگوییم ایران در عرصه برخورد با این حجم مهاجران فاقد اوراق هویت از دیگر کشورهای دنیا و کنوانسیون های بین المللی جلوتر رفتار کرده است. در دو سال قبلی بیش از ۵۰هزار مهاجر فاقد اوراق هویت در مدارس دولتی کشور ثبت اسم  کرده اند.

یعنی عملا این سیاست همراه با موقعیت ناآرام افغانستان به گسترش شمار مهاجران غیرقانونی منجر شده است؟


اصلی ترین مسئله در بحث خدمات رسانی به اتباع خارجی در کشور به ویژه افغانستانی ها این است که با یک حرکت پارادوکسیکال مواجه هستیم؛ پاردوکس هم اینجاست که سیاست کلی باید به شکلی باشد که اینها به کشور خودشان برگردند و مهاجر مادام العمر نباشند؛ با اینحال وقتی همه خدماتمان را برای اینها رایگان می کنیم، با این وجود شیب مهاجرت را گسترش می دهیم. باید به شکلی خدمات دهیم که مهاجر دائمی و ماندگار نشوند و به کشور خودشان برگردند.

نکته دیگر این است که دانش آموزان اتباع خارجی که در کشور ما تحصیل می کنند نباید ایرانی بار بیایند، باید با استناد به فرهنگ کشور خودشان، سرود کشور خودشان و پرچم و ملیت کشور خودشان بار بیایند. مدرسه ای داریم که ۳۰۰ تا دانش آموز ایرانی و بیشتر از ۱۰۰ دانش آموز افغانستانی دارد؛ از اینرو با دو ملیت رو به رو هستیم و مدیریت این مدرسه سخت است. اینها از نکات ظریف آموزش و پرورش اتباع خارجی است؛ یعنی کار باید به شکلی انجام شود که هم آموزش و بهداشت ضروری در دست این کودکان قرار گیرد و هم این مردم میل بازگشت به کشورشان را بیابند.

 

پارادوکس تحصیل و مهاجران غیرقانونی

گزارش های جسته و گریخته حاکی از این است که هنوز خیلی از مدیران رغبتی به ثبت اسم دانش آموزان افغانستانی ندارند و دلایل متفاوتی از نمونه کمبود جا یا انتقاد دیگر والدین دانش آموزان را مطرح می کنند. تاسیس مدارسی جداگانه برای این دسته از دانش آموزان را در این باره چقدر مفید و چاره ساز می دانید؟

برای شما هم جالب است؟ :  ۲۴ ساعت لاکچری زندگی کنید


سیاست ما تلفیق است چرا که سیاست جداسازی می تواند به تنش های اجتماعی بینجامد. ما می خواهیم کودکان ایرانی و افغانستانی همراه با هم دوست و رفیق بار بیایند. این جزء سیاست اصلی آموزش و پرورش است. پیرامون امتناع از ثبت اسم نیز قادریم بگوییم این مقاومت با استناد به سیاست آموزش و پرورش به مرور کم شده است.

 

حتی وزارت آموزش و پرورش در سه، چهار سال واپسین به بحث کیفیت بخشی به آموزش دانش آموزان اتباع خارجی توجه فراوانی کرده است و دوره های بی سابقه ای برای آموزش به مدیران مدارسی که در آنجا دانش آموزان اتباع بیگانه تحصیل می کنند، برگزار کرده و می کوشد مدیران را برای مدیریت بر این مدارس توانمند کند.

 

اغلب این بچه ها اهل سنت هستند و با فرهنگ مخصوصی افزایش کرده اند و اشراف مدیر مدرسه به این مسئله باعث می شود مدرسه با تعامل بهتری با دانش آموزان اتباع اداره شود و تاثیر این شکل مدیریت در روابط و رفتار دانش آموزان ایرانی و افغانستانی محسوس تر خواهدبود.

بیشتر کودکان فاقد اوراق هویت افغانستانی که برای  کسب سود با خانواده یا تنها به ایران مهاجرت می کنند، در شرایط مخصوصی زندگی می کنند و سلامتی آنها در موقعیت نامعلومی است. خیلی از خانواده های ایرانی و مدیران و معلمان مدارس هم از همین مسئله نگران هستند؛ برای اینکه از سلامتی این مردم مطمئن باشید و برای ادامه تحصیل اینها چه تمهیدی مقرر کرده شده است؟


ابتدا خانواده های این کودکان یا سازمان های مردم نهادی که پیگیر موقعیت این بچه ها هستند، معرفی نامه ای برای این کودکان از وزارت کشور تهیه می کنند، سپس برای ثبت اسم در مدرسه باید گواهی سلامت از درمانگاه های پایین نظر وزارت بهداشت دریافت کنند.

 

برای دریافت گواهی سلامت ۱۱ بیماری در این کودکان بررسی، ایمن سازی و غربالگری می شود، چرا که اغلب آنها به دلیل شرایط زندگی امکان دارد واکسیناسیون نیز نشده باشند و از آنجایی که برنامه ریزی شده است همراه با دیگر کودکان تحصیل کنند، باید زا سلامت آنها مطمئن شویم. غیر از کنترل سلامت، امتحانی هم در یک فرصت رسمی برای تعیین سطح تحصیلی از این مردم گرفته می شود تا متناسب با دانش شان در مقطع مورد نظر تحصیل کنند.

منبع این مقاله


برچسب ها : , ,
دسته بندی : مهارت های زندگی
تبلیغات