کد خبر : 39015
تاریخ انتشار : چهارشنبه ۱ شهریور ۱۳۹۶ - ۲۲:۱۱
14 views بازدید

گفت و گو با بهاره رهنما، پیرامون بازیگری و کارگردانی

اگر به تئاتر علاقه مندید خبر گفت و گو با بهاره رهنما، پیرامون بازیگری و کارگردانی را مطالعه کنید و در صورت علاقه با دوستان خود به اشتراک بگذارید. از اینکه با ایران پی پر هستید به خود میبالیم ماهنامه جهان زنان – احمد محمد اسماعیلی: بهاره رهنما در سال های واپسین فارغ از نوشتن نمایشنامه با اجرای نمایش هایی با محوریت دغدغه های زنان […]

اگر به تئاتر علاقه مندید خبر گفت و گو با بهاره رهنما، پیرامون بازیگری و کارگردانی را مطالعه کنید و در صورت علاقه با دوستان خود به اشتراک بگذارید. از اینکه با ایران پی پر هستید به خود میبالیم

ماهنامه جهان زنان – احمد محمد اسماعیلی: بهاره رهنما در سال های واپسین فارغ از نوشتن نمایشنامه با اجرای نمایش هایی با محوریت دغدغه های زنان با اسم یک بازیگر زن روشنفکر طرفدار حقوق مشروع و به حق زنان خودنمایی می کند.

 

رهنما که تا حد فراوانی از تلویزیون و نقش های قابل پیش بینی اش فاصله گرفته است بعد از کار با جلال تهرانی در نمایش «سونات پاییزی» به نحوی متاثر از سبک کاری ایشان پیش رفت با اینحال در جستجوی کپی برداری نبود و کوشید سبک و دیدگاه ویژه خودش را ایجاد کند؛ سبکی که در نمایش هایی ا زاو مانند «این تابستان فراموشت می کنم» دیدیم. واکاوی دقیق احوالات زنان و آنالیز رفتارهای زنان دور و بر از نمونه خصوصیت های سبک کاری رهنما است.

این پرداختن به حقوق زنان در کار آخر کارگردانی رهنما یعنی «دیگری» شکل جدی می گیرد و دو زنی که باید به ظاهر در طرف دیگر هم قرار بگیرند به خاطر اینکه مرد زندگیشان یک نفر است و به آنها دروغ گفته و توامان با آنها رابطه داشته، با تعامل با یکدیگر مبدل به زوج زنانه ای می شوند که تلاش می کنند تا از مردان خیانت پیشه انتقام بگیرند.

 

 
کمدی پرمخاطب «طبقه حساس»، سری های تلویزیونی «پژمان»، «خوب بد زشت» و «غیرعلنی» و نمایش های «آرسنیک و تور کهنه»، «دورهمی زنان شکسپی»، «زنانی که به بزها خیره شدند»، «عامدانه، عاشقانه و قاتلانه» و «با من بستنی می خوری؟» از نمونه کارهای متاخر رهنما در عرصه بازیگری یا کارگردانی شمرده می شوند. بهاره رهنما در این گفت و گو پیرامون تازه ترین فعالیت ها و دغدغه های هنریش سخن گفته است.

در دو سه سال واپسین همراه با حضور هرازگاه در سینما و تلویزیون تمرکزتان در تئاتر است. دلیل این مسئله چیست؟


تئاتر جایی است که من در آن حق انتخاب نقش هایم را دارم. نقش هایی که متنوع، دلنشین و چندوجهی هستند نصیبم می شود مانند نقش هایم در نمایش «سونات پاییزی» و «دیگری»؛ نقش هایی که ایفایشان محشر مساله زا بود.

برای شما هم جالب است؟ :  برخی بدشان نمی‌آمد، نتوانیم اجرا برویم

نکته حائز ارزش در تئاتر اقتباس های خوب ادبی از نویسندگان بزرگی مانند «پینتر»، «مک کنا»، «چخوف» و «سایمون» و غیره است. چیزی که کمتر در سینما یا تلویزیون ما رخ می دهد.


رابطه ادبیات و تئاتر، رابطه موثر و قوی است با اینحال در سینما چنین موضوعی کمتر می باشد و یکی از راه های نجات سینمای ما از جریان های ضعیف و شبیه به به هم، پرداختن به اقتباس های ادبی است.

کارنامه بازیگری تان نشان می دهد علاقمند ایفای زنانی هستید که کنش مند و اهل مساله هستند.


از بین نقش های پیشنهادی بیشتر به ایفای نقش هایی علاقه دارم که به وجوهات مختلف یک زن چه در بُعد اجتماعی و چه در بُعد زندگی شخصی می پردازد. با این وجود دیگر نقش ها را مخصوصا در سینما و تلویزیون بازی کرده ام.

 

گفت و گو با بهاره رهنما، درباره بازیگری و کارگردانی

امسال و سال قبل با جلال تهرانی در «سونات پاییزی» و «دیگری» هم کاری داشتید.


جلال تهرانی در تئاتر کارگردان محشری است و سبک و شیوه خودش را دارد. یک جور کارگردان مولف شمرده می شود. مدتی است که این هم کاری ادامه دارد و تقریبا سه- چهار سالی است که از نزدیک با جلال تهرانی هم کاری دارم و از ایشان بسیار آموخته ام. در نمایش «سونات پاییزی» هم تجربه خوب کاری با ایشان داشتم و این هم کاری معانی خیلی از مسائل هنر تئاتر را برایم تغییر داد. جلال تهرانی در عرصه اجرای نمایش «دیگری» مشاوره های ارزنده و خوبی به من دادند و با اسم طراح نور و صحنه در نمایش هم کاری داشتند. ممکن است خیلی از مخاطبان با دیدن نمایش «دیگری» به تاثیرپذیری من از سبک کاریشان اذعان داشته باشند و از ابراز این مسئله هیچ ابایی ندارم.

در نمایش هایی که سال های قبل اجرایش کرده بودید با ساختار قصه گو و رئالیستی مواجه بودیم با اینحال با نمایش واپسین محیط متفاوتی را حداقل به لحاظ اجرایی و نوع بازی مینی مال بازیگران معرفی کردید؟


در نمایش «دیگری» از فرم رئالیستی کارهای قبلی ام تا حدی دور شده ام. این نمایش از یک محیط به ذهن خطور می کند زنانه شروع می شود و از آن گذر می کند و در دنیایی که خشونت فراگیر شده است موجود لطیفی مانند زن این خشونت را بازتاب می دهد. این درواقع تئوری آینه است و «ژاک لاکان» روان شناس پرطرفدار و معاصر فرانسوی فمینیسم ها پیرامون این مسئله تئوری با مزه ای دارد؛ یک تئوری بنا شده بر اینکه آدم ها در طرف دیگر یکدیگر قرار می گیرند و از همدیگر تقلید می کنند. من اگر دیگری را حذف کنم از یک جایی بعدتر نفر دیگری من را حذف می کند.

برای شما هم جالب است؟ :  «جریان خرس‌های پاندا…» به روایت جنون حباب ها

در نمایش «دیگری» یک جور مدرنیته و ظواهرش را به مساله کشانده اید؟


نکته ای که زن های نمایش «دیگری» را نابود می کند و آن ها را مبدل به آدم های باورنکردنی و کمی ترسناک می کند، چیزی است که مدرنیته به ما تحمیل کرده است و این برای زنان نمایشم مساله زا است.

عده ای در نمایش «دیگری» شما را متهم به داشتن نگاه فمینیستی کردند.


در ابتدای شروع نمایش این حس به مخاطب منتقل می شود با اینحال به تدریج و پیشتر نمایش نگاه درست، منطقی و واقع بینانه ای به جنسیت مرد هم می باشد و یک سویه قضاوتی انجام نداده ام چون از قضاوت یکسویه بیزارم. مسئله اعمال خشونت بر زنان تاثیر قرار داده است و زنان هم متقابلا این خشونت را بازتاب می دهند، تم مهم کارم است. با این وجود در عده ای از اجراها ممکن بود آقایانی از دیدن نمایش عصبانی شوند با اینحال با پرسشگری نمایش را تا به انتها دیدند و متوجه شدند نگاه فمینیستی یکسویه ای در کار نیست.

 

گفت و گو با بهاره رهنما، درباره بازیگری و کارگردانی

با دیدن نمایش «دیگری» ارجاعاتی در نمایش کشف می شود و به نظر می رسد نقشی که بازی می کنید خیلی از وجوهات شخصیتی شما را دارد؟


اینطور نیست. در تمام زندگی مردی نبوده که بتواند من را قال بگذارد. اگر چنین کاری انجام بدهد همین واکنش زن نمایش را خواهم داشت! با این وجود آدم ها خصوصیات و قصه های شبیه به به هم فراوانی دارند و این ممکن است دلیل بروز چنین ذهنیتی شده باشد.

برای شما هم جالب است؟ :  ظهور نوعی درام اجتماعی تازه در تئاتر ایران

سال قبل هم در نمایش زنانه «زنانی که به بزها خیره می شوند» تجربه خوبی با ایوب آقاخانی داشتید.


در تفکرات تئاتری و ادبیات نقاط مشترک فراوانی با ایوب آقاخانی دارم. ایوب آقاخانی جزو نادرترین کارگردانان مرد تئاتر ایران است که دنیا و دغدغه زنان را خوب می شناسند. کارهای فراوانی پیرامون مشکلات و دغدغه های زن ها به وسیله نویسندگان زن نوشته شده که توام با نگاه زنانه است با اینحال موقعی که این نوع متن ها را یک مرد می نویسد از بیرون با قضاوت منصفانه تری رو به رو می شود و نمی شود انگ طرفداری و جانبدارانه یک جنسیت از جنسیت خودش را به نویسنده اثر زد.

آیا برای کامل شدن شخصیت «توکا» در نمایش پیشنهاداتی هم در تمرینات معرفی کردید؟


همین طور است. من و نگار فروزنده فرضیه هایمان را مطرح می کردیم. ایوب آقاخانی بطور کلی اجرای یک نمایش را به شکل کار گروهی نگاه می کند و اگر کار نکته مثبتی دارد، آن را به کل گروه تعمیم می دهد و اگر نکات منفی می باشد همه مسئولیتش را جمعی می داند و نه فردی. از این جهت کار با ایوب آقاخانی لذت بخش است.

معتقدم توکا شخصیت جذابی در شکل یک شاغل و اکتیو دارد و اولین بحران زندگیش عبور از سن چهل سالگی است و بحران بعدی بحث ازدواج دوم است و به همین دلیل تلاش می کند با اتکا به تجربیاتش از این بحران ها عبور کند.

امیدواریم این نوشته در باب تئاتر مورد استقبال شما قرار گرفته است. میتوانید با ابزارهای پایین دوستان علاقه مند به تئاتر را پیرامون این خبر مطلع نمائید.

لینک

به این پست امتیاز دهید.
علاقه۰عدم علاقه۰
منابع : ناموجود
نویسندگان : ناموجود

تبليغات تبليغات تبليغات تبليغات